هادی حیدری/فعال فرهنگی-اجتماعی:
پس از روزهای فرساینده خاکستری و تعطیلات اجباری چندین ماهه مدارس به دلیل جنگ تحمیلی رمضان، آیا سرانجام در سال تحصیلی جدید، مدرسه ها دوباره جان خواهند گرفت؟
اگر در اول مهر، مدارس حضوری شوند، این داستان برای بیشتر معلمان، دانش اموزان و حتی خانواده ها رخ خواهد داد. معلمان و دانش اموزان، بعد از این همه مدت تعطیلی، از نخستین ساعات صبح با شوقی کودکانه و دلی بیقرار، راهی مدرسه میشوند. به محض رسیدن به در اصلی، موجی از جنب و جوش و شادی دانش اموزان را می بینند.
دانش اموزان، چه در مسیر و چه در حیاط مدرسه، مانند پرندگانی تازه آزاد شده به سوی معلمانشان میدوند. گویی سالهاست همدیگر را ندیده اند. لحظه هایی که در میان آنها می ایستند، حلقه هایی از چهره های مشتاق و نگاههای درخشان دورتان را میگیرند. هرکدام به زبان خودشان، با صمیمیتی شیرین، شادی بازگشت را فریاد میزنند.
سپس هجوم خاطرات آن روزهای سخت و پرفرازونشیب را برایتان بازگو میکنند. از تدریس مجازی و پریشانی قطع و وصل اینترنت میگویند، از جنگ و بمباران شهرها و روستاها و صدای موشکهای دشمن در نزدیکی محل اقامتشان، از تاخیرهای ناخواسته در ورود به کلاسهای آنلاین، از شوخیهای والدینی که گاهی جای فرزندان پشت گوشی می نشستند و حتی از استفاده اجباری خواهر و برادرها از یک موبایل برای شرکت در کلاس مجازی. همه چیز را با همان صراحت و بی پردگی همیشگی شان برایتان بازگو میکنند. شنیدن روایت هایشان، غمی شیرین در دلتان می نشاند.
در این روزهای دوری از مدرسه و دانش اموزان، دلتان برای همه چیز تنگ شده است، حتی برای پچ پچ سر کلاس، برای بهانه های بامزه ای که برای رفتن به بیرون کلاس میگرفتند، و برای همان نگاههای شیطنت امیز دانش اموزان ردیف آخر. راستی، کلاس بدون دانش اموز، تنها جعبه های خالی از روح و زندگی است.
بعد از این همه دوری، چند دقیقه ای مثل یک دوست قدیمی در میانشان در حیاط قدم میزنید و گپ میزنید. با شوقی بسیار، جلو دانش اموزان و همراه با آنها در مراسم صبحگاهی شرکت میکنید. پس از مراسم صبحگاهی و قرائت قرآن و نوای سرود ملی، راهی دفتر معلمان میشوید. همه چیز دوباره سر جای خود بازمیگردد، مثل همیشه زیبا، پرشور و زنده.
ان شاءالله امسال سال تحصیلی پایداری داشته باشیم، بدون تعطیلی ناگهانی و کلاس مجازی، و روزهایمان پر از آسمان آبی باشه.
- نویسنده : هادی حیدری
